Relaksacja w rehabilitacji kardiologicznej: co mówią dowody i jak wprowadzić ją bezpiecznie

Ćwiczenia oddechowe, trening Jacobsona i praktyki uważności coraz częściej pojawiają się w programach rehabilitacji kardiologicznej. Pacjenci chętnie z nich korzystają, a zespoły pytają: czy to działa, komu to proponować i jak mówić o tym uczciwie? Ten tekst zbiera najważniejsze odpowiedzi na podstawie aktualnej literatury i doświadczeń z warsztatów dla lekarzy rehabilitacji.
 

 

Dlaczego oddech i napięcie mięśniowe mają znaczenie

Serce jest regulowane przez układ autonomiczny na trzech poziomach: czuciowym, ruchowym (współczulnym i przywspółczulnym) oraz przez wewnętrzny układ nerwowy serca. Ramię współczulne przyspiesza rytm i wzmacnia skurcz, przywspółczulne, głównie przez nerw błędny, zwalnia rytm. Warto pamiętać, że około 70–80% włókien nerwu błędnego to włókna czuciowe, biegnące od narządów do mózgu (Hafez i Chang, 2025).

W wielu chorobach serca, m.in. w niewydolności serca, przeważa aktywność współczulna, a wpływ przywspółczulny jest osłabiony. To uzasadnia zainteresowanie metodami, które mogą wspierać regulację autonomiczną. Jednocześnie historia stymulacji nerwu błędnego uczy pokory: obiecujące wyniki w modelach zwierzęcych nie przełożyły się na istotną poprawę parametrów serca w badaniu NECTAR-HF, choć pacjenci zgłaszali lepszą jakość życia (Zannad i in., 2015).

Wolne, komfortowe oddychanie (około 6 oddechów na minutę) sprzyja synchronizacji oscylacji oddechu i rytmu serca. To dobrze opisany mechanizm, ale mechanizm to nie to samo co wynik kliniczny (Sevoz-Couche i Laborde, 2022).

 

Miejsce relaksacji w programie

Trening fizyczny pozostaje podstawą rehabilitacji kardiologicznej i sam w sobie korzystnie wpływa na regulację autonomiczną. Relaksacja jest jednym z czterech równorzędnych elementów obok treningu, edukacji i wsparcia psychologicznego. Jest uzupełnieniem ukierunkowanym na objawy i samoregulację: napięcie, stres, lęk i sen. Nie zastępuje treningu ani diagnostyki i leczenia zaburzeń psychicznych.

 

Co wiemy, a czego jeszcze nie

Siła dowodów zależy od techniki, dawki, populacji i mierzonego wyniku. Dlatego warto rozdzielać trzy rodzaje punktów końcowych:

Obszar
Co wskazują dane
Czego badania nie pokazują
Objawy
(stres, lęk, depresja, sen)
Interwencje oparte na uważności i tai chi: możliwe zmniejszenie objawów depresji i stresu (Abdul Manan i in., 2024; Fan i in., 2024; Zou i in., 2021). Po CABG: lepszy sen po PMR i metodzie Bensona (Bagheri i in., 2021).
Wyniki dla lęku są niespójne. Przewagi nad aktywnymi grupami kontrolnymi nie potwierdzono (Zou i in., 2021).
Fizjologia
(HRV, tętno, ciśnienie)
Wolne oddychanie zwiększa wybrane wskaźniki HRV zależne od nerwu błędnego (Laborde i in., 2022).
Zmiana HRV nie jest sama w sobie dowodem poprawy zdrowia. W małym RCT w rehabilitacji (Adams i in., 2009) nie było efektu na HRV.
Wyniki kliniczne
(zdarzenia, hospitalizacje)
Starszy przegląd: mniej zdarzeń sercowych po pełnym programie relaksacji (van Dixhoorn i White, 2005). Jedno RCT biofeedbacku HRV: mniej ponownych hospitalizacji (Yu i in., 2018).
Brak dowodu, że sama relaksacja poprawia rokowanie. Dane o zdarzeniach są stare lub pochodzą z pojedynczych badań.

W praktyce: Proponując relaksację, mówimy o objawach i samoregulacji. Nie obiecujemy zmiany HRV ani poprawy rokowania.

 

 

Ile praktyki potrzeba?

W metaanalizie van Dixhoorna i White (2005) programy skrócone (do 3 godzin) dawały małe efekty lub żadne. Lepsze wyniki obserwowano przy pełnym, nadzorowanym programie trwającym około 9 godzin, a rozszerzenie go o terapię poznawczą (około 11 godzin) nie dawało dodatkowej przewagi. To jednak dane głównie sprzed 2005 roku, a nie uniwersalny próg skuteczności. W nowszych badaniach protokoły domowe bardzo się różnią: od 2 × 10 minut dziennie przez 8 tygodni (Adams i in., 2009) do około dwóch sesji dziennie przez 12 tygodni (Limmer i in., 2022). Jednej optymalnej dawki nie ma.


Trzy techniki, od których warto zacząć

 
1. Uważny, wolny oddech

Zaczynamy od obserwacji oddechu bez zmieniania go, potem zauważamy, gdzie czuć ruch: w bokach żeber, brzuchu, plecach. Dopiero później zwalniamy do komfortowego rytmu w okolicach 6 oddechów na minutę. Zamiast sztywnego schematu („4 sekundy wdech, 6 wydech”) lepiej zachęcić pacjenta do znalezienia własnego tempa; optymalny rytm jest indywidualny (Liu i in., 2025). Bez wstrzymywania oddechu i bez pogłębiania na siłę.

2. Skrócony trening Jacobsona

Progresywna relaksacja mięśni opiera się na trzech krokach powtarzanych dla kolejnych grup mięśniowych: napnij łagodnie, rozluźnij, zauważ różnicę. W wersji skróconej pracujemy z siedmioma obszarami: dłonie i przedramiona, ramiona, barki i kark, twarz, uda, łydki i stopy, całe ciało. Z doświadczenia klinicznego: napięcie lekkie (około 20–30% siły) przez około 5 sekund, rozluźnienie 15–20 sekund, oddech swobodny; brzucha nie napinamy, a bolące okolice pomijamy. U pacjentów po CABG trening Jacobsona wiązał się z mniejszym lękiem (Dehdari i in., 2009, badanie bez randomizacji) i lepszym snem (Bagheri i in., 2021, RCT).

3. Świadoma praca z ruchem

Inspiracją są zasady metody Feldenkraisa: ruch powolny i w małym zakresie, zmniejszanie wysiłku („jak mało wystarczy?”), porównywanie stron, ciekawość zamiast celu i pauzy. W rehabilitacji kardiologicznej pomaga to zobaczyć ciało jako obiekt troski, a nie tylko narzędzie do wykonania zadania. Uczciwie trzeba dodać, że nie ma badań metody Feldenkraisa w rehabilitacji kardiologicznej, a ogólna baza dowodów jest niepewna (Hillier i Worley, 2015). Traktujemy te zasady jako ramę dydaktyczną, a nie terapię o udowodnionej skuteczności.

 

Bezpieczeństwo i kwalifikacja

Relaksacja jest bezpieczna dla większości pacjentów, ale nie dla wszystkich i nie w każdej formie. Poniższe zasady wynikają głównie z opinii ekspertów i doświadczenia klinicznego.

•     Przerwij lub zmodyfikuj ćwiczenie przy nowych lub nasilających się dolegliwościach, zawrotach głowy, dyskomforcie oddechowym albo narastającym lęku.

•     Dobierz pozycję i zakres ruchu do możliwości pacjenta i ograniczeń po zabiegu; po sternotomii unikaj rotacji tułowia i obciążania ramion zgodnie z lokalnymi zaleceniami.

•     Ustal kwalifikację z zespołem przy niestabilnym stanie klinicznym, świeżym zdarzeniu lub wątpliwościach co do bezpiecznego wysiłku.

•     Nie stosuj treningu relaksacyjnego przy niskim ciśnieniu tętniczym (< 90/50 mmHg) i skłonności do hipoglikemii. U pacjentów nadmiernie zmotywowanych „wysiłek, żeby się zrelaksować” może dać efekt odwrotny: zmęczenie i irytację.

•     Ostrożnie z technikami głębokiej relaksacji (wyobrażeniowymi, autogennymi) u osób z zaburzeniami psychotycznymi, skłonnością do dysocjacji oraz z wysokim lękiem i potrzebą kontroli. U nich lepiej sprawdzają się techniki aktywne i krótkie, z otwartymi oczami i zewnętrznym punktem uwagi.

Prosta zasada: przed i po ćwiczeniu pacjent ocenia swoje napięcie na skali 0–10. To nie jest miara skuteczności klinicznej, ale prosty sposób, żeby wspólnie zdecydować, czy i jak modyfikować praktykę. Przy nasilonych objawach psychopatologicznych potrzebna jest konsultacja psychologiczna lub psychiatryczna. 

 

Co dalej: biofeedback HRV

Kolejnym krokiem są ćwiczenia oddechowe wspierane technologią. Wyniki są obiecujące, ale pochodzą z małych prób: poprawa klasy NYHA w pilotażu z urządzeniem domowym (Parati i in., 2008), wzrost HRV po zawale przy mobilnym biofeedbacku (Limmer i in., 2022), lepszy dystans w teście 6-minutowym i jakość życia w niewydolności serca (Liu i in., 2025) oraz mniej ponownych hospitalizacji w jednym RCT (Yu i in., 2018). To kierunki rozwoju, nie standard postępowania.

 

Najważniejsze wnioski

1.     Trening fizyczny pozostaje podstawą; relaksacja uzupełnia go w obszarze objawów i samoregulacji.

2.     Siła dowodów zależy od techniki, dawki, populacji i wyniku. Nie obiecujemy zmiany HRV ani rokowania.

3.     Zaczynaj prosto i indywidualnie: wersja siedząca lub bez napinania, własny rytm oddechu, ocena 0–10 przed i po.

Warsztat dla zespołów rehabilitacji kardiologicznej

„Relaksacja i regulacja autonomiczna w rehabilitacji kardiologicznej” to 90-minutowy warsztat, w którym około 30% czasu to teoria, a 70% praktyka. Uczestnicy przechodzą ćwiczenia sami, jako uczestnicy, a nie pacjenci, żeby poznać techniki od środka i ocenić, którym pacjentom mogą je zaproponować.

Pierwsza edycja odbyła się w październiku 2026 roku podczas III Wspólnej Konferencji SRKiFW/SKS PTK w Nałęczowie. Uczestnicy prosili o kolejne edycje.

Dla kogo

Lekarze rehabilitacji i kardiolodzy, fizjoterapeuci, pielęgniarki, psycholodzy i całe zespoły rehabilitacji kardiologicznej. Nie jest wymagane doświadczenie w technikach relaksacyjnych; wszystkie ćwiczenia mają wersję siedzącą.

Po warsztacie uczestnicy potrafią

  • wyjaśnić, jak oddech i napięcie mięśniowe wiążą się z regulacją autonomiczną,
  • przeprowadzić na sobie ćwiczenie uważnego oddechu i skrócony trening Jacobsona oraz zastosować wybrane zasady świadomej pracy z ruchem,
  • ocenić, komu, kiedy i w jakiej wersji zaproponować taką praktykę,
  • odróżnić to, co jest udokumentowane w badaniach, od praktyki klinicznej.

 

Program

  1. Wprowadzenie: zasady bezpieczeństwa i pomiar wyjściowy napięcia.
  2. Teoria: układ autonomiczny, miejsce relaksacji w rehabilitacji, przegląd dowodów i dawki.
  3. Ćwiczenie 1: uważność, wolny oddech i mały ruch (ok. 25 min).
  4. Ćwiczenie 2: skrócony trening Jacobsona z elementami różnicowania (ok. 25 min).
  5. Bezpieczeństwo, kwalifikacja i praca w parach na przykładach z praktyki uczestników.
  6. Biofeedback HRV i technologie, podsumowanie, pytania.

 

Organizacja

  • Czas: 90 minut (możliwa wersja rozszerzona do uzgodnienia).
  • Grupa: do ok. 20 osób.
  • Sala: miejsce na maty lub leżanki; wystarczy wygodny strój codzienny.
  • Materiały: handout z instrukcją ćwiczenia oddechowego i treningu Jacobsona oraz lista źródeł.

 

Zamów warsztat: Zapraszam do kontaktu zespoły, szpitale, ośrodki rehabilitacyjne i organizatorów konferencji.